Nurkowanie z partnerem: zasady, które warto znać

W nurkowaniu rekreacyjnym nie nurkuje się samemu. Partner to druga para oczu, zapasowe źródło powietrza i osoba, która pomoże, gdy coś pójdzie nie tak. Ale system partnerski działa tylko wtedy, gdy obie osoby traktują go poważnie. Poniżej najważniejsze zasady.

Przed nurkowaniem: plan

Zanim wejdziecie do wody, ustalcie:

• maksymalną głębokość i czas nurkowania,
• trasę i punkt, w którym zawracacie,
• przy jakim ciśnieniu w butli kończycie nurkowanie i ruszacie w stronę wyjścia,
• kto prowadzi, a kto płynie obok lub z tyłu,
• jakie znaki będziecie stosować, zwłaszcza jeśli nurkujecie razem pierwszy raz,
• co robicie, jeśli się zgubicie.

Najczęstszy błąd to plan typu „zobaczymy na miejscu”. Pod wodą trudno się dogadać, więc wszystko, co ważne, ustala się na brzegu.

Kontrola sprzętu partnera

Przed zejściem sprawdzacie nawzajem sprzęt. Kolejność może być różna, ważne, żeby za każdym razem była taka sama:

1. Jacket: inflator działa, jacket się napełnia i opróżnia.
2. Balast: jest na miejscu i da się go szybko zrzucić. Partner wie, jak to zrobić u ciebie.
3. Klamry i paski: wszystkie zapięte, nic nie wisi luzem.
4. Powietrze: zawór butli odkręcony, ciśnienie zgadza się z planem, oba automaty podają powietrze.
5. Ostatnie sprawdzenie: maska, płetwy, komputer włączony.

To zajmuje dwie minuty i wyłapuje większość drobnych problemów, zanim staną się poważne.

Pod wodą: blisko i w kontakcie

Partner powinien być na tyle blisko, żeby w ciągu kilku sekund dało się do niego dopłynąć i podzielić się powietrzem. W słabej widoczności to oznacza płynięcie ramię w ramię.

Co kilka minut:

• sprawdź, gdzie jest partner,
• pokaż znak OK i poczekaj na odpowiedź,
• wymieńcie się informacją o ciśnieniu w butlach.

Dobrą praktyką jest ustalenie stałej pozycji: na przykład partner zawsze płynie po twojej prawej stronie. Wtedy wiesz, gdzie patrzeć.

Zarządzanie gazem

Plan gazu ustala się dla osoby, która zużywa go szybciej. Jeśli jedna osoba ma w butli wyraźnie mniej powietrza, to jej ciśnienie decyduje o zawróceniu.

Na powierzchnię wychodzi się z rezerwą. W nurkowaniu rekreacyjnym typowa rezerwa to około 50 barów. Ta rezerwa jest właśnie dla partnera: gdyby coś się stało, macie powietrze dla dwóch osób na spokojne wynurzenie z przystankiem bezpieczeństwa.

Dzielenie się powietrzem

Każdy nurek ma zapasowy drugi stopień automatu, tak zwany oktopus. Jeśli partnerowi skończy się powietrze, pokaże ci znak „brak powietrza”, a ty podajesz mu źródło zapasowe. Potem, trzymając się nawzajem, wynurzacie się powoli, kontrolując prędkość.

Ta umiejętność jest ćwiczona na każdym kursie podstawowym. Warto ją od czasu do czasu powtórzyć z partnerem na płytkiej wodzie, zwłaszcza jeśli nurkujecie w różnych konfiguracjach sprzętu.

Gdy partner zniknie z pola widzenia

Ustalenie standardowe, które obowiązuje większość nurków:

1. Zatrzymaj się i rozejrzyj dookoła, także w górę i w dół, przez około minutę.
2. Jeśli partnera nie widać, wynurz się powoli, robiąc przystanek bezpieczeństwa.
3. Na powierzchni poczekaj. Partner powinien zrobić to samo.
4. Jeśli partner się nie pojawia, zaalarmuj obsługę bazy albo osoby na brzegu.

Nie szukaj partnera w nieskończoność pod wodą. Zużywasz wtedy gaz, a samotne poszukiwania zwiększają ryzyko dla obu osób.

Partner na wyjeździe

Na wyjazdach często dostajesz partnera przydzielonego przez bazę. Poświęćcie kilka minut na rozmowę przed nurkowaniem: o doświadczeniu, uprawnieniach, sprzęcie i oczekiwaniach. Osoba, która chce fotografować, i osoba, która chce przepłynąć jak najdłuższą trasę, nie będą dobrymi partnerami bez wcześniejszego ustalenia zasad.

Gdzie się tego nauczyć

Podstawy systemu partnerskiego poznajesz na kursie podstawowym. Jeśli chcesz wiedzieć, jak pomóc partnerowi w trudnej sytuacji, najwięcej da ci kurs nurka ratownika.